ಚೇತನಾ ಬರೆಸಿದ ಪತ್ರ

ಒಂದಾನೊಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕಳೆದು ಹೋದ ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿಯನ್ನು ನೆನೆಪಿಸಿಕೊಂಡು ಅದಕ್ಕೊಂದು ಪತ್ರ ಬರೆದಿದ್ದೆ.. ಅದನ್ನು ಜ್ಞಾಪಿಸಿಕೊಂಡು ಚೇತನಾ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿ ನಂಗೆ ಮೇಲ್ ಮಾಡಿ “GUBBACHCHI’ Shamaa neewe anta tiLidu khushi hAgU bEsara.. Khushiya kAraNa nimage gottAguvanthadE biDi. bEsara yAkendare, aShTella chenda bareyaballa neewu EnU bareyade summane uLidubiTTirOdakke… gubbachchi Odida nenapu innU hachcha hasurAgide gottA? Aga nAnu GARVA dalli sakriyaLAgidde. Sigi, mAtADuva” ಇಷ್ಟು ಬರೆದು ತಿವಿದರು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅವರಿಗೊಂದು ಉತ್ತರ…

ಗೆಳತೀ,

ನಾನು ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿಗೆ ಬರೆದ ಹಳೆಯ ಪತ್ರ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ನೀ ಬರೆದ ಸಾಲುಗಳು ಯಾಕೋ ಮನದಿಂದ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇರೋದು ಎರಡೇ ಸಾಲುಗಳಾದರೂ ಪುಟಗಟ್ಟಲೇ ಬೇಸರವನ್ನು ಅದರಲ್ಲೇ ತುಂಬಿದ್ದೀಯೆ. ನಾನೀಗ ಬರೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ ಅನ್ನೋದಕ್ಕಿಂತಲೂ ನಂಗೀಗ ಬರೆಯಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಸತ್ಯ. ಹಳೆಯ “ಶಮ” ಕಳೆದು ಹೋಗಿದ್ದಾಳಾ ? ಬಹುಶಃ ಹೌದು..

ಡಿಗ್ರಿ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮುಗಿದು ಎರಡೇ ದಿನಕ್ಕೆ ಕೆಲಸ ಹುಡುಕಿ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೆ. ಬಂದು ಒಂದು ವಾರಕ್ಕೆ ಕೆಲಸ ಕೈ ಹಿಡಿಯಿತು. ಜಗತ್ತನ್ನೇ ಗೆದ್ದ ಸಂಭ್ರಮ. ಬಡತನ ತಂದುಕೊಟ್ಟ ಅವಮಾನದ ಗುರುತುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಸಾಧನೆಯ ಬ್ರಶ್ನಿಂದ ಅಳಿಸುವ ಕಾತರ; ದುಡ್ಡಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಒಂದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ನಮ್ಮನ್ನು ತುಳಿದವರೆದುರು ತಲೆಯೆತ್ತಿ ನಿಲ್ಲುವ ಹಂಬಲ; ಅವರನ್ನು ತುಳಿಯುವ ಬದಲು ಅವರನ್ನು ಮೀರಿ ಬೆಳೆದು ಸಡ್ಡು ಹೊಡೆಯುವುದೇ ನಿಜವಾದ ರಿವೆಂಜ್ ಅಂತ ಅಮ್ಮ ಹೇಳಿದ್ದು ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಗುಂಯ್ ಗುಡುತ್ತಿತ್ತಲ್ಲ, ಹಗಲೂ ರಾತ್ರಿ ದುಡಿದೆ. ನನ್ನ ಓರಗೆಯವರೆಲ್ಲ ಪಿ.ಜಿ ಸೀಟ್ ಸಿಗುತ್ತಾ ಇಲ್ಲವಾ ? ಸಿಕ್ಕಿದರೆ ಎಷ್ಟು ದೂರ ಎಂಬೆಲ್ಲಾ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದಲ್ಲಿದ್ದರೆ ನಾನು ಮೊದಲ ತಿಂಗಳ ಸಂಬಳ ಎಣಿಸುತತಿದ್ದೆ. ಶ್ರಮದ ದುಡಿತಕ್ಕೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಪ್ರತಿಫಲ ದೊರಕಿತ್ತು. ಬಯಸಿದ್ದ ಸ್ಥಾನ ಮಾನವೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಬಳಿ ಬಂತು. ಡಾಕ್ಟರೇಟ್ ಪಡೆದವರೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಕೈ ಕೆಳಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಾಗ ನಾ ಪಿ.ಜಿ ಮಾಡಿಲ್ಲವೆಂಬ ನೋವು ಪೂತರ್ಿ ಮರೆಯಾಗಿತ್ತು. ಬರೀ ಬಿ.ಎ ಎಂಬ ಹೀಯಾಳಿಕೆಗೆ ಪಡೆದು ಬಂದಿದ್ದ ನಾನು, ಕೇವಲ ನಾಲ್ಕು ರೂಪಾಯಿ ಕೊಟ್ಟು ಪಾನಿ ಪೂರಿ ತಿನ್ನಲಾಗದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಪದವಿ ಮುಗಿಸಿದ್ದ ನಾನು ನಾನ್ನೂರು ರೂಪಾಯಿ ಕೊಟ್ಟು ಲೀಲಾ ಪ್ಯಾಲೇಸ್ನಲ್ಲಿ ಕಾಫಿ ಕುಡಿಯಬಲ್ಲವಳಾಗಿದ್ದೆೆ. ಅದೂ ಸಾಫ್ಟವೇರ್ ಸ್ವರ್ಗ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ !! ನಿಂಗೊತ್ತಾ ದಶಕಗಳ ಅಪಮಾನಗಳ ಕಿಚ್ಚು ಆರಲು ಇವೆಲ್ಲ ಸಾಧಿಸಲೇ ಬೇಕಿತ್ತು. ನನ್ನ ಕಾಲೆಳೆದು ಕೈ ತಟ್ಟಿದವರ ಕೈಗೆ ಇನ್ನೆಂದೂ ನನ್ನ ಕಾಲು ಸಿಗಬಾರದು ಅಷ್ಟೆತ್ತರಕ್ಕೆ ನಾನು ಏರಿ ನಿಲ್ಲಬೇಕೆಂಬ ಛಲ. ಕೈಗೊಂದು ಕಾಲಿಗೊಂದು ಎಂಬಂತೆ ಜನ. ಛೇಂಬರಲ್ಲಿ ಕೂತು ಬೆಲ್ ಮಾಡಿದ್ರೆ ಇಬ್ಬಿಬ್ಬರು ಬಂದು ನಿಲ್ಲೋರು.. ಎಷ್ಟು ಎಂಜಾಯ್ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೆ ಗೊತ್ತಾ ಅದನ್ನೆಲ್ಲ. ಬಹುಶಃ ನನ್ನ ಹಾಗಿರುವ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹೀಗೇ ಆಗುತ್ತೇನೋ.. ಹೆಸರಿನ ಹಂಬಲದ ಈ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಉಸಿರಂತಿದ್ದ ಎಲ್ಲ ಹಳೆಯ ಅಭ್ಯಾಸಗಳು ನನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಹೋದವು. ಪ್ರತಿ ದಿನ ಒಂದಷ್ಟು ಓದಿಯೇ ಮಲಗುತ್ತಿದ್ದ ನಾನು ದುಡಿಯುವ ಹಠಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು ರಾತ್ರಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಕ್ಷಣ ಲಾಪ್ಟಾಪಿನೆದುರು ಸ್ಥಾಪಿತಳಾಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಇನ್ನೇನು ಅದಕ್ಕೆ ಹಿಂದಿರುಗಬೇಕು ಎಂಬಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಆಲ್ಟೋ ಬಂತು.. ಮತ್ತೆ ಚವರ್ಿತ ಚರ್ವಣ.. ಮೊದಲಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಕೆಲಸ ಮಾಡಲಾರಂಭ.. ನನ್ನ ಜತೆ ಕಾರನ್ನೂ ಸಾಕಬೇಕಿತ್ತಲ್ಲ.. ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನಂಗಿಲ್ಲಿ ಕಂಪನಿಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹಳೆಯ ಸ್ನೇಹವೆಲ್ಲ ಊರಿನಲ್ಲಿತ್ತು. ‘ಬೆಂಗಳೂರು ಮನೋಭಾವ’ದವರು ನನಗೆ ಒಗ್ಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ (ಬೆಂಗಳೂರು ಮನೋಭಾವಕ್ಕೆ ವಿವರಣೆ ಕೇಳಬೇಡ; ವಿವರಿಸಲಾರೆ) ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ಎಲ್ಲೂ ಹೋಗಲಾರದ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಆಫೀಸಿಗೇ ಕಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದೆನಾ ? ಇದ್ದರೂ ಇರಬಹುದು.

ಸಂತೋಷ, ದುಖಃಗಳ ಹಾಗೆ ಈ ಹುದ್ದೆ, ಅಧಿಕಾರ ಕೊಡೋ ಹಮ್ಮು ಕೂಡ ಒಂದು ದಿನ ಸಾಕಾಗಲೇ ಬೇಕಿತ್ತು; ಸಾಕಾಯ್ತು.. ಆದರೆ ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಇನ್ನೇನೋ ಅವಘಡ ಸಂಭವಿಸಿತ್ತು. ನನ್ನ ನೆಚ್ಚಿನ ಕಾಮ್ರೇಡ್ ಆಲ್ಟೋ ಅಪಘಾತದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣ ತೆತ್ತಿತ್ತು.. ಅದರಿಂದ ಹೊರ ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಅಪಘಾತವಾಗಿ ಹೋಯ್ತು… ಅದರ ಹೆಸರು ಮದುವೆ… !!! ಬದುಕಿನ ಹೊಸ ಅದ್ಯಾಯ ಓದುವ ಸಂಭ್ರಮ.. ರಾಜಕುಮಾರಿಯಂತೆ ನನ್ನ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಹುಡುಗ.. ಎಲ್ಲ ಖುಷಿ ಖುಷಿ.. ಆದರೂ ಆಗೀಗ ಕಾಡುವ ಯಾವುದೋ ಅವ್ಯಕ್ತ ಸಂಕಟ.. ಏನೋ ಖಾಲಿತನ. ಅದೇನೆಂದು ಹುಡುಕಿ ಹಿಡಿಯೋದಿಕ್ಕೇ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಮಯ ಹಿಡಿಸಿತು. ಆದರೀಗ ನಂಗೆ ಅರ್ಥ ಆಗಿದೆ.. ನಾನೇನೂ ಓದುತ್ತಿಲ್ಲ; ಜಾಸ್ತಿ ಬರೆಯುವುದಿರಲಿ; ಕನಿಷ್ಟ ಡೈರಿ ಕೂಡ ಬರೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೇ ಈ ತಳಮಳ.. ಓದದೇ, ತೋಚಿದ್ದೇನಾದರೂ ಗೀಚದೇ ಇರಲಾರೆ ಅನ್ನೋದು ಸತ್ಯ. ಮತ್ತೆ ಓದಿಗೆ ಪ್ರಾಂಭಿಸಿದ್ದೇನೆ.. ತುಂಬಾ ಸಮಯ ಸಿಗದಿದ್ದರೂ ಸಿಕ್ಕಿದ ಎಲ್ಲಾ ಸಮಯವನ್ನು ಇದಕ್ಕೇ ಮೀಸಲಿಡುತ್ತೇನೆ. ಬರೆಯಲೂ ಪ್ರಾರಂಭ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ.. ಆದರೆ ಎಷ್ಟು ಬರೀತೀನಿ ಅನ್ನೋದು ಮಾತ್ರ ಈ ಪತ್ರದಾಣೆಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ… ಅಷ್ಟೆ.. ಹೇಳುವುದು ಇನ್ನೇನಿಲ್ಲ. ಇದ್ದರೆ ಇನ್ನೊಂದು ಪತ್ರ ಬರೆಯುವೆ… ಬರ್ಲಾ.
ನಲ್ಮೆಯಿಂದ,
ನಾನು

Advertisements

14 ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳು (+add yours?)

  1. chetana chaitanya
    ಏಪ್ರಿಲ್ 05, 2009 @ 10:47:52

    ಅರ್ರೆ ಶಮಾ!
    ಬರೆಯಲಾಗದುದರ ಹಿಂದೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ವ್ಯಥೆ ಇದೆಯಾ? ಅದೇ ಬಹುಶಃ ಮತ್ತೊಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಆತ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸ ತುಂಬಬಲ್ಲ ಬರಹವಾದಿತು ಅನಿಸತ್ತೆ ನನಗೆ!!

    ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲ. ಬರೆಯಲಾಗ್ತಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ನೋವೂ ಬೇಡ. ಬೇರೆಯೇ ಕ್ಷೆತ್ರವನ್ನ ಆರಿಸ್ಕೊಂಡು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದೀರಿ. ಒಳ್ಳೆಯದು. ಹೀಗೇ ಮೆಟ್ಟಿಲೇರುತ್ತಿರಿ. ತೀರಾ ತುಡಿತಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಾಗ ಬರೆಯದಿರುವಂಥ ಕೈ ಯಾವುದಿದ್ದೀತು ಹೇಳಿ?

    ಒಳ್ಳೆಯದಾಗಲಿ.

    ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ,
    ಚೇತನಾ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿ

  2. svatimuttu
    ಏಪ್ರಿಲ್ 06, 2009 @ 13:23:46

    preetiya shamaa avare,

    nimma patra odi…. nanagu enadaru sadhisabekemba chala bantu….nice letter..kushi aytu heege bareyuttiri…..
    -inchara(svatimuttu)

  3. minchulli
    ಏಪ್ರಿಲ್ 06, 2009 @ 13:35:30

    thanku inchara…

  4. minchulli
    ಏಪ್ರಿಲ್ 06, 2009 @ 13:35:54

    cheth, replied u via mail.. thanks anyway

  5. nagtalwar
    ಏಪ್ರಿಲ್ 06, 2009 @ 16:38:32

    ಸಹೋದರಿ,ನಿಮ್ಮ ಆತ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸ ಮೆಚ್ಚಿದೆ…ಮತ್ತು ನನ್ನಂಥವನಿಗೆ ಸ್ಫೂರ್ತಿಯಾದಿರಿ ಕೂಡ. ನಿಮ್ಮ ಬದುಕು ನಿಜಕ್ಕೂ ಅದ್ಭುತ…!

  6. minchulli
    ಏಪ್ರಿಲ್ 07, 2009 @ 06:15:05

    ಈ ಆತ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸದ ಹಿಂದೆ ಹಲವು ಜೀವಗಳ ವಿಶ್ವಾಸವಿದೆ ತಮ್ಮಾ.. ಬದುಕು ನಿಂತಿರುವುದೇ ಇವೆರಡರ ತಳಹದಿ ಮೇಲೆ.. ನಿನಗೆ ಶುಭವಾಗಲಿ..

    ಅಕ್ಕ,
    ಶಮ, ನಂದಿಬೆಟ್ಟ

  7. moulya jeevan
    ಏಪ್ರಿಲ್ 07, 2009 @ 17:47:25

    hi shama, really i can’t remember u.but i felt very happy when i had seen ur comment, support and ur writing. can i become ur friend? mine is a new blog. little bit lazy to write. nw got married nd like u, in available time trieng to write. thank u

  8. minchulli
    ಏಪ್ರಿಲ್ 08, 2009 @ 05:16:49

    ಮೌಲ್ಯ, ನಿನ್ನ ನೆನಪು ನನಗಿದೆ. ಎಷ್ಟು ಬರೆಯುತ್ತೀ ಚಿಂತೆ ಬೇಡ. ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಪ್ರಯತ್ನ ಅಷ್ಟೇ. ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಸಪೋರ್ಟ್ ಮಾಡದೆ ಬದುಕೇ ಇಲ್ಲ. ಇವತ್ತಿನ ನಿನ್ನ ಚಿಕ್ಕ ಬ್ಲಾಗ್ ನಾಳೆ ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಬೆಳೆದರೂ ಆಶ್ಚರ್ಯವಿಲ್ಲ. ಗೆಳೆತನಕ್ಕೆ ಅನುಮತಿಯ ಹಂಗು ಬೇಡ. ಮನಸಿನ ಭಾವಕ್ಕೆ ಫಾರ್ಮಾಲಿಟಿ ಎಂಬ ಬೇಲಿ ಯಾಕೆ ? u r welcome..
    dhanyavaadagaLu

    ಶುಭವಾಗಲಿ,
    ಶಮ, ನಂದಿಬೆಟ್ಟ

  9. Avinash
    ಏಪ್ರಿಲ್ 08, 2009 @ 11:48:17

    Hmmmm.
    ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವಿದ್ರೆ ಸಾಕು.
    ಏನೇ ಆದ್ರೂ ಬರವಣಿಗೆ ಬಿಡಬೇಡಿ.

    ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿಯನ್ನೂ ಇಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ಹಾಕಿಬಿಡಿ.
    -ಅವಿನಾಶ್

  10. ಸುಪ್ತದೀಪ್ತಿ
    ಏಪ್ರಿಲ್ 08, 2009 @ 16:15:39

    ಶಮ,
    ನಿಮ್ಮ ಸಾಧನೆಯ ಹಿಂದಿನ ನೋವು ತುಂಬಿದ ಸ್ಪೂರ್ತಿ ಅರ್ಥವಾಗತ್ತೆ. ಅದೇ ನೋವುಂಡು ಬೆಳೆದವಳು ನಾನು, ನಿಮ್ಮಂಥ ಸಾಧನೆಗೂ ಅವಕಾಶ ಆಗ ಸಿಗದೇ ಹೋಗಿತ್ತು. ಈಗ ಬೇರೊಂದು ನೆಲೆಯಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ; ಆಗ ತಿವಿದವರೆಲ್ಲ ಮುಟ್ಟಲೂ ಆಗದ ಮೆಟ್ಟಿಲಲ್ಲಿ. ಇದು ಸಾಧನೆಯೇ? ಪ್ರತೀಕಾರವೆ? ಇನ್ನೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ನೋವು ಮಾಸಿಲ್ಲ, ತೀವ್ರತೆ ಮಾತ್ರ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ. “ಇದು ಜೀವ, ಇದುವೆ ಜೀವನ!”

  11. ಶೆಟ್ಟರು (Shettaru)
    ಏಪ್ರಿಲ್ 09, 2009 @ 06:10:34

    ಶಮ,

    ‘ತುಳಿದವರೆದುರು ತಲೆಯೆತ್ತಿ ನಿಲ್ಲುವ ಹಂಬಲ’ ಕೋನೆಯವರೆಗೆ ನಿಮ್ಮದಾಗಿರಲಿ, ಹಂಬಲದ ಕೋನೆಗೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಹಂಚುವ ಹುಚ್ಚು ನಿಮಗಿರಲಿ.

    -ಶೆಟ್ಟರು

  12. minchulli
    ಏಪ್ರಿಲ್ 10, 2009 @ 11:28:23

    ಹೌದು ಜ್ಯೋತಿ. ನೀವು ಹೇಳಿದ್ದು ನಂಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರತೀಕಾರವಿರಲಿ, ಏನೇ ಇರಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನು positive ಆಗಿ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬುದು ನನ್ನ ತತ್ವ.. ಅವರನ್ನು ತುಳಿಯುವ ಬದಲು ನಾವು ಬೆಳೆಯುವುದೇ ಒಳ್ಳೆಯ ಪ್ರತೀಕಾರ ಮತ್ತು ನಮಗೆ ಆತ್ಮ ತೃಪ್ತಿ.. ನಿಮ್ಮ ನೋವುಗಳು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲವಾದರೂ ಇಂದು ನಿಮಗೆ ಖುಷಿಯಾಗಿದೆಯಲ್ಲ ಅದರಲ್ಲಿ ನಾನು ಭಾಗಿ… ಎಲ್ಲಾ ತೀವ್ರತೆಗಳೂ ಒಂದು ದಿನ ಮಾಸುತ್ತದೆ.. ಅದು ಬದುಕಿನ ತಾಕತ್ತು… ಕಾಲದ ಮಾಯೆ.. ಇಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ ಬದುಕು ದುರ್ಭರವಾದೀತು.. ಏನೇ ಇರಲಿ ಖುಷಿಯಾಗಿರೋಣ.. ಮತ್ತು ಅದನ್ನೇ ಹಂಚೋಣ.. ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿನ ಸುಪ್ತದೀಪ್ತಿಯೇ ಬದುಕಿನ ಬೆಳಕಾಗಲಿ,

    ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ,

    ಶಮ, ನಂದಿಬೆಟ್ಟ.

  13. minchulli
    ಏಪ್ರಿಲ್ 10, 2009 @ 11:33:11

    ಶೆಟ್ಟರು ಮಿಂಚುಳ್ಳಿ ಮನೆ ಕಡೆ ಬಾರದೆ ತುಂಬಾ ದಿನ ಆದ ಹಾಗಿದೆ.. ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಬಂದರೂ ಖುಷಿಯಾಗಿ ಕಾಮೆಂಟ್ ಮಾಡಿದ್ದೀರಿ. ಧನ್ಯವಾದಗಳು. ಪ್ರೀತಿಯೇ ಬದುಕಿನ ಮೂಲಾಧಾರ ಎಂದು ನಂಬಿದ್ದೇನೆ.. ನಾನು ಯಾವ ಮೆಟ್ಟಿಲ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿದ್ದರೂ ಪ್ರೀತಿಯೇ ಅದಕ್ಕೆ ತಳಪಾಯ.. ಈಗ ನಾನಿಲ್ಲಿರುವುದರ ಹಿಂದೆಯೂ ನೂರಾರು ಹೃದಯಗಳ ಒಲುಮೆಯಿದೆ, ನಲ್ಮೆಯಿದೆ..

    ಸ್ನೇಹಪೂರ್ವಕ,
    ಶಮ, ನಂದಿಬೆಟ್ಟ.

  14. minchulli
    ಏಪ್ರಿಲ್ 10, 2009 @ 11:35:47

    ಅವಿ, ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿ ಹಾಕುವ ಆಸೆ ನಂಗೂ ಇದೆ.. ಆದ್ರೆ ಕಳೆದು ಹೋಗಿದೆ. ಅವತ್ತು ತೀರಾ ಅರ್ಜೆಂಟಾಗಿ ಬೇಕು ಎಂಬ ಗೆಳೆಯರ ಕೋರಿಕೆಗೆ ಬರೆದ ಕೂಡಲೇ ಕೊರಿಯರ್ ಮಾಡುವ ಭರದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ಮಾಡಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಮರೆತೇ. ಹುಡುಕಾಟ ನಡೆದಿದೆ.. ಸಿಕ್ಕಿದ ಕೂಡಲೇ ಹಾಜರ್..

    ಸ್ನೇಹಪೂರ್ವಕ,
    ಶಮ, ನಂದಿಬೆಟ್ಟ.

ನಿಮ್ಮದೊಂದು ಉತ್ತರ

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: